Жарқын күннің жарар қашан бүршігі? – Жақыпбек Зəрипа

Əй, өмір-ай неткен қатал сынақсын.
Кейде қысқа, кейде мәнсіз ұзақсың.
Өз жолыңда ешкімді де аямай,
Қуанышын тартып алып жылаттың.

Не жазып еді, саған сонша налынар?
Жабырқанып, күңіреніп жалынар.
Барлығында өз ішінде өксітіп,
Бүйте берсе, бір күндері жарылар.

Айдап кетті айдалаға толқының.
Ес-ақылдан айырардай жұлқыдың.
Тулап келіп шығардыңда жағаға.
Дауыл соғып, толқыныңмен бүркедің.

Қинасаңда, беріп қойдың төзімді.
Ол төзімде таусылады бір күні.
Қиындықпен күресіп-ақ келеді.
Жарқын күннің жарар қашан бүршігі?