Бота қалған – Марфуға Айтқожина

Аңыз көп қалып қойған аталардан,
Атына қамшы ұрғызған қатал арман...
Жеті қабат жердің де жаны жара,
Әжімі мол, көп көрген жапалардан.
Тас обалар тіл қатты жоталардан,
Ол-дағы қалған белгі аталардан.
Жазықсыз ақтарылған адал қанға,
Тұяғы тұлпарлардың жосаланған...
Жосылып сол күндерден жатар арман,
Көшке ере алмай соңында бота қалған...
Жеңген елге олжа боп қыз-келіншек,
Боз інген боздай түсіп кете барған.
Қиял — құс, қанат қағып, шарлап кетем...
Ел тапсырған жүгім де салмақты екен.
Найза ұшымен жазылған арманыңды,
Мен бүгін жыр жолымен жалғап кетем!..
* * *
Ұлы өлкемді көрген сайын тамсанып,
Сағынышпен жаңа таңын қарсы алып.
Самалына төсей түсіп бауырын,
Жүрер менің жүрек құсым ән салып.
Жарасқан ғой, тау еліне сән-сауық,
Әр кешіңнен рахаттанам нәр тауып.
Асқақ, алыс армандарға асығып,
Жүрер менің жүрек құсым ән салып.
Сарқылмайтын қуат-күшің соншалық,
Өн бойыңнан өрбіп жатар сан шабыт.
Өрлеріңнен өріс тауып, ой, дүние-ай,
Жүрер менің жүрек құсым ән салып.
Сайрар бұлбұл таң алдында жан салып,
Тыңдайды бақ, тыңдар дала тамсанып.
Күміс көлді қанатымен сипатып,
Жүрер менің жүрек құсым ән салып.