Осындай менің жеңешем
Шаялап қалған борсықтай болып,
Домалап қалған торсықтай болып,
Тарақандары безіп жүреді,
Үйінің ішін кезіп жүреді.
Шаялап қалған борсықтай болып,
Домалап қалған торсықтай болып,
Тарақандары безіп жүреді,
Үйінің ішін кезіп жүреді.
Кейбір жеңгей желігіп,
Елден ерек ерігіп,
Жайға карап жатпайды,
Күйеулерін даттайды:
Қияметпен барабар ішкен күнім,
Ішкен күнім – ит тірлік,
Түскен құным.
Отырамын мең-зең боп,
Салып жатыр үйлерді,
Салып жатыр,
Ебі барлар пәтерді алып жатыр.
Амалым жоқ, айлам жоқ,
– Ало! Ало!
– Скорыйды қосыңыз!
– Біразырақ тосыңыз...
Осылай бір үн шықты,
Есек құс па, біл аңдай,
Ұшуға епсіз пақырың,
Бірақ та, ол мақтанады шытылып;
Ақырып,
Терезе алдында
Жаңбырда
Жай түсті дәл мұнда.
Өрмекші бұл уақта
Ұйқасшылдың үйіне
Барған едік үйіле.
Бірақ та, оның ойлары
Прозамен, өлеңмен араласып қайдағы,
Физиканы білмейтін музыканың шебері
Естіп қалып Бұлбұлды сайран құрған бақтағы,
Сондай құсты тапқалы, тор ішінде баққалы,
Бай қалаға келеді.
Көрдім кеше карташы бір досымды;
Қарап қалдым тұрмысына тамсана,
Пайда тапқан қаншама?
Маған барлық шынын айтып шешілді:
Шулы әлемде болып едім бірде мен,
Дәлдеп айтсам – трактирге кірген ем.
Жақсы нәрсе көрмегенмен түзікті,
Карта ойыны жүріп жатты қызықты.
«Достым Қораз, даусың күшті, мәнді екен!»
«Ал, Көкегім, жарығым,
Сенің үнің созылыңқы, әнді екен,
Сендей әнші орманда жоқ, анығы»,
Арыстаннан Тышқан жайлап сұрады,
Жақынырақ қонса екен деп тұрағы.
Және айтты: «Тұрғанда ну орманда,
Атақ, даңқың кем емес,
Жол шетінде бұта ішіне бұғынып,
Олжа күтіп, бір Қарақшы бекінді.
Көкжиекке көз тастайды үңіліп,
Іннен шыққан қарны аш Аю секілді;
«Сеня, бізді қойдай қуып тағы да,
Сыныпқа айдап тыққанша,
Жаңғақ жейік барып жеміс бағына».
«Тыңда, Федя, қол емес ол тіпті онша!
Бай адамға сараң бір
Күзетем деп қораңды,
Бір Ит келіп жалданды,
Пісірмекші әм нанды,
Қойларға күн көрсетпеді Қасқырлар,
Талай желке қиылды.
Қорғау жағын қарастырды басшылар.
Қойлар үшін тиімді
Сарқырама жатты ағып, шағылысып шуаққа,
Емдігі бар қастерлі былай деді Бұлаққа
(Тас астынан шылжырап жайлап қана ағатын,
Бірақ, оның аты шыққан емді деп):
Қасқыр қашып келді орманнан ауылға,
(Емес сірә қонуға)
Жанын сақтап қалуға,
Аңшылар мен қуғыншы иттер соңында.
Соқыр Есек ну орманда адасты
(Ұзақ жолға бет алған-ау ол әсті).
Түнде ұрынып ну жынысқа есалаң,
Қозғала алмай тұрып қалды, не шара?
Шаруаға былай деді Түлкі бір:
«Айтшы, білгім келеді,
Саған жақын болуы не жылқының?
Әрқашан да айдауыңа көнеді.
Желкендер мен Зеңбіректер бұрынғы
Қоздырды жаулық жарасын.
Зеңбіректер көтеріп ап мұрынды,
Көк төсіне үңілді:
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі