АР АЛДЫНДАҒЫ ЖАУАПКЕРШІЛІК ПЕН ІШКІ ТЫНЫШТЫҚ

Адам ішкі арын тірек етіп өмір сүре бастағанда, ол міндетті түрде жалғыздықты сезінеді. Бұл – қате жолға түскеннің белгісі емес, керісінше, көпшіліктің ағысынан шыққанның белгісі. Ағысқа қарсы жүзген адамға жағадан шу естілмейді — тек өз жүрегінің соғысын естиді. «Айналам үнсіз» деу – «мені ешкім түсінбейді» дегеннен де тереңірек. Бұл – құндылықтардың сәйкес келмеуі. Қоғамның үлкен бөлігі тіршіліктің сыртқы қабатын күйттеп кеткенде, ішкі өлшеммен өмір сүретін адам сол ортада бөтен сияқты сезінеді. Бірақ шын мәнінде, сол «бөтен» адамдар – қоғамның тірі жүйкесі. Ауырған жер солар арқылы сезіледі. Өзіңнен күш табу – ең биік, бірақ ең ауыр тірек. Себебі ол – ешкімге сілтей алмайтын жауапкершілік. «Мен осылай боламын» деп өзіңе серт беру – сыртқы қолдаудан әлдеқайда қиын. Бірақ дәл сол серт адамды іштей сындырып емес, жинап тұрады. Үнсіздікке де бір әділетті көзқараспен қарау керек. Кейде адамдардың үнсіздігі – қарсы болу емес, қорқу. Кейде – шаршау. Кейде – сенің айтқаныңды іштей мойындап тұрса да, соған сай өмір сүре алмаудың қиналысы. Әркімнің өз күресі бар, тек ол сыртқа шықпайды. Тарихқа қарасаңыз, ең қажет ойлар әуелде әрқашан азшылықта болған. Абай да өз заманында көптің ішінде жалғыз еді. Оның сөзін бәрі оқыды, бірақ бәрі өміріне енгізе алмады. Соған қарамастан, сол жалғыздықтың ішінен тұтас ұлттың ар-ұяты сөйлеп тұрды. Сондықтан қазіргі үнсіздік – үкім емес. Ол - өтпелі кезең. Адалдық пен жауапкершілік ешқашан жоғалмайды, тек кейде уақытша көлеңкеде қалады. Бірақ дәл сол кезде оларды бір-екі адам ұстап тұрмаса, кейін жарыққа шығатын нәрсе де қалмайды. Бұл жол – жеңіл емес, бірақ мағыналы. Ол қол соғумен емес, ішкі тыныштықпен марапатталады. Ал ішкі тыныштық – бұл дүниеде ең сирек, ең қымбат байлық. ҮСЕН ЖАҚСЫЛЫҚҰЛЫ

---