Күнделігім – жан сырымның үнсіз куәгері

Адамның өмірі сан алуан сәттерден тұрады. Бірде қуанышқа бөленсең, бірде қиындықтың салмағын сезінесің. Осындай алма-кезек сезімдердің ортасында өзіңді жоғалтып алмау үшін, ішкі жан дүниеңмен сырласатын бір құрал керек екен. Мен үшін ондай сенімді серік – күнделігім.

Мектеп жасымнан бастап қолыма қалам алып, жүрегімде болған әрбір сезімді, ойымды қағаз бетіне түсіре бастадым. Бастапқыда бұл жай ғана күнделікті оқиғаларды жазу сияқты көрінді. Бірақ уақыт өте келе, оның мәні тереңдей түсті. Күнделігім менің үнсіз тыңдаушым, мені ешқашан сөкпейтін, керісінше түсінетін сырлас досыма айналды.

Мен күнделігіме мектептегі әрбір күнімді жаздым. Таңертеңгі сыныпқа асыққан сәттерім, достарыммен күліп-ойнаған кездерім, мұғалімдерімнің әрбір айтқан сөзі – бәрі-бәрі осы дәптердің бетінде сақтаулы. Әсіресе, алғашқы жетістіктерім жүрегімде ерекше із қалдырды. Алғаш рет мақтау естіген сәт, жақсы баға алған күн немесе бір байқауда жеңіске жеткен кездер – мен үшін үлкен бақыт еді. Сол сәттерді қайта оқығанда, жүрегімде жылы сезім оянып, жүзіме еріксіз күлкі үйіріледі.

Алайда өмір тек қуаныштан ғана тұрмайды. Кейде көңілімді түсірген, жанымды ауыртқан сәттер де аз болған жоқ. Достарыммен түсініспей қалған кездер, өзіме деген сенімім жоғалған уақыттар, кейде жалғыздықты сезінген сәттерім де болды. Осындай ауыр күндері мен күнделігіме бар сырымды ақтарып салатынмын. Қағаз бетіне төгілген әрбір сөз менің ішкі ауыртпалығымды жеңілдетіп, жанымды тыныштандыратын.

Кейде мен өткен күндерімді еске алып, күнделігімді қайта парақтаймын. Сонда әр беттен өзімнің өткен өмірімнің бір бөлшегін көргендей боламын. Бұрынғы уайымдарымның қаншалықты ұсақ болғанын, ал сол кездегі қуаныштарымның қандай шынайы әрі таза болғанын түсінемін. Бұл мені ойландырады, өсіреді, өмірге деген көзқарасымды өзгертеді.

Күнделік жүргізу арқылы мен өзімді тани бастадым. Менің қандай адам екенімді, нені жақсы көретінімді, нені қаламайтынымды түсіндім. Әрбір жазылған жол мені өзіме жақындата түсті. Сонымен қатар, мен сабырлы болуды, қиындықтарға мойымай, алға ұмтылуды үйрендім.

Күнделігім – менің өмір жолымның айнасы. Онда менің балалық шағымның аңғал армандары, жасөспірімдік кезеңнің толқулары, алғашқы сезімдерім мен үлкен үміттерім сақталған. Ол менің өткенім мен бүгінімді байланыстырып тұрған алтын көпір секілді.

Қуаныш та, қиындық та – өмірдің ажырамас бөлігі. Мен күнделігім арқылы осының бәрін қабылдауды үйрендім. Әрбір қиындық мені шыңдай түссе, әрбір қуаныш маған жаңа күш, жаңа үміт сыйлайды. Сондықтан мен ешқашан өз күнделігімді тастамаймын. Ол – менің жан дүниемнің айнасы, менің өмірімнің үнсіз куәгері.

Қорытындылай келе, мектеп жасымнан бастап жазып келе жатқан күнделігім мен үшін баға жетпес қазынаға айналды. Ол мені тәрбиеледі, өсірді, өзімді түсінуге үйретті. Болашақта да мен осы әдетімді жалғастырып, өмірімнің әрбір сәтін бағалап, оны қағаз бетінде мәңгі қалдыруға тырысамын. Себебі әр жазылған сөз – менің өмірімнің бір бөлшегі, менің жанымның бір үні.