Шатыртау – Ғафу Қайырбеков

Шатыртау, көрінесің көзге қандай!
Көп уақыт кірпігімді қозғай алмай,
Қарадым аңтарылып, сәл шегініп,
Алдымнан бір биік от маздағандай.
Шынында сен бір алып шатырдайсың,
Сұстысың, қасыңа ешкім шақырмайсың.
Бұлтсың ба тас нөсерден қалып қойған,
Бұлт болсаң, енді қашан шатырлайсың?
Аспанның жазығына жалғыз шығып,
Қарайсың қабағыңа қар қыстырып.
Төменде күмбір қағып теңіз жатыр,
Толқыны тас кеміріп, жарда ышқынып.
Сен болсаң, тәкаппарсың, біртүрлісің,
Жатырсың өзге таудың құртып мысын.
Бойында білгізбеген не күшің бар,
Жоқ жай бір көз арбаған сиқырмысың.
Дегенше сағым жұтқан бұлдыр алап
Үстінен қыран ұшты мұзды балақ.
Өңірін өзге таудың сипап өтіп,
Төбеңе бара жатты күн домалап.
Шалқайып жата бердің, өзің кел — деп,
Сұлудай жас жігітке сөзін бермек,
Күн ерке құлай берді, құлай берді
Бар кінә, ыстық мінез өзімнен — деп.
Шашылған омырауыңа саф күмістей
Күн дәті шыдамады қатты түспей.
Әлдене сыңғыр еткен секілденді...
Мен сенен құдірет тауып қайттым іштей.