Өлең, жыр, ақындар

Мама

  • 03.06.2019
  • 0
  • 0
  • 2739
Бағзы үмітпен өзімді құр алдаймын,
Көңілімді басқаға бұра алмаймын.
Өкпелеме, ұрыспа, сөкпе, мама,
Бірақ онсыз мен мүлде тұра алмаймын.
Армандарсыз бұл өмір бос екен ғой,
Сенім деген адамның досы екен ғой.
Жылынатын, телміріп сағынатын
Сүю деген, жан ана, осы екен ғой.
Тәнім теріс тағдырға жекірді де,
Мәңгі сезім бойыма бекінді ме?
Құшағыма кей кезде ұмтылады
Ол да мені қалайтын секілді ме?
Үндемейді, кейде ұзақ аймалайды.
Түнереді кейде ашу байламайды.
Шақырса да, сонан соң аһ ұрса да,
Онсыз менің өмірім жайнамайды.
Шабытының ол берер алмасы — көк,
Жібереді кейде еркін самғашы деп.
Мен өлеңді өлгенше сүйем, мама,
Өмірімде соңғы да алғашқы рет!



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Мұңнан қашпан жеңе алмас,

  • 0
  • 0

Мұңнан қашпан жеңе алмас,
Ғашықтықты қайтаратын дәрі бер.
Маған ешбір тәуіп көмек бере алмас,
Сағынышты тарқата ма дәрігер?

Толық

Сені іздеймін

  • 0
  • 0

Жадырамас жанымда жүр жалқы ән,
Күлкілерге тығылады зілдей мін.
Ауыр ойдан ажырамай талпынам,
Ақ таңдағы арман қайда? Білмеймін.

Толық

Сен өлген күн

  • 0
  • 0

Сен өлген күн,
Көзіңде Ай-нұр сөнген күн,
Өзіме қайғы төнген күн,
Сезімді мәңгі көмген күн.

Толық

Қарап көріңіз