Бозбалаң шақтан бір елес – Светқали Нұржан

...Есімде сол күн — айрылған қыздан ай мүсін,
"Кірлеген жүрек — көз жасыменен шайды ішін"
Мектепте жүріп жүдеген мынау — "байғұсың".
Хат алып қыздан — ауырлап алғаш қайғысын.
"...Сүймеймін!..." — депті, көрдім мен қатал құдайдан,
Жүрекке қылар болмады сонда түк айлам.
Жақпаған шығар жын қуып жүрген күләйлан! —
Жүрегім тастай — Тамшы боп тамып мұң ойған.
Қара бір толқын үміт қайығын ғарық қып,
Көрінбей қалды алдымнан менің жарық түк.
Отқа лақтырып отын тәнімді тамұқтық,
Кеткім де келген тірліктің бәрін тәрк қып.
Алқалы жерде алқынып жүрген аңқыма,
Барып па, сірә, тірліктің түпсіз парқына?
Кете алмай қалды, қарайлап тұрып артына,
Бұлдары бардай, берері бардай халқына.
...Өмір-ау бәрі, ол да бір
Сәби - өмір-ау,
Одан да кейін боялды қанша омырау.
...Жырақтан маған естіліп тұрған не мынау? —
Сияқты сонау күлкісі тәтті қоңырау.
Сабылдым қанша,
даламның шартарабында,
Самғадым қанша,
от тұтап арқалы арында.
Кезіп бір жүрді Отанның карталарында,
Бүр жарған арман — мектептің парталарында.
"Сүймеймін!" — деген қыздардың хатын мақпалға
Тұмар ғып тіккен —
ғажап күн қапты қапталда.
Оралып тұрам тұтанған сәтте от қанда,
Көз жасы — ащы,
күлкісі тәтті шақтарға.
Ашқанда көзін жадымда бұққан мың бұлақ,
Елес боп көшіп жетеді жылдар тым жырақ —
Көзімнің алды қоя береді бұлдырап,
Қоя береді жүрек-қоңырау сыңғырлап...