Сыйлық алғанда – Абдрахман Асылбек

Сыйлығың құтты болсын, жерлес ақын,
Ешкімге бас бәйгені бермес ақын.
Қыз түгіл, жігіттердің арасында
Жоқ дегем Күләш қызға теңдес ақын.
Орнықты ойларымен ерен мығым,
Бұл сөзді Сәбит айтқан менен бұрын.
Кеші жоқ игіліктің деген рас,
Жемісін сол ойлардың көрем бүгін.
Айтыста Ұлбике апаң төске өрлесе,
Күләшім қара өлеңде дес бермесе,
Мен неге шалқып-тасып мақтанбаймын,
Өзгелер ескермесін ескермесе.
Жанымды ұғынбаған жан ағайын,
Мен бір жан жапанда өскен дара қайың.
Ойым жоқ ешкімді де қаратайын,
Күндерім өтіп жатыр қарапайым.
Менің де қанатым бар қағатұғын,
Менің де биігім бар алатұғын.
Айтқандай Мұқағали Фаризаға,
Бұл саған мұңым емес шағатұғын.
Біреулер шабақ ілсе қара судан,
Тайынбас кит алдым деп таласудан.
Мен неге шалқып-тасып мақтанбаймын,
Шын талант шығып жатса Таласымнан.
Бұл сыйды билік емес, халық берген,
Теңдессіз талантыңды танып көрген.
Қызғалдақ қыз да болсаң нәзік жанды,
Өзіңнің алып күшің алып берген.
Сыйлығың құтты болсын, жерлес ақын,
Ешкімге бас бәйгені бермес ақын.
Өнердің аспанында жұлдыз болып,
Жарқырап жана берсін сөнбес атың.