Тау қойнауы – Мылтықбай Ерімбетов

Тау гүлінің аңқығанда жұпары,
Танау, байғұс, тамсанып бір жұтады.
Тас үйлерден шыға келген теліге,
Таң болып тұр тырбиған әр бұтағы.

Тау өзені тастан-тасқа сарқырап,
Таусылмайтын жатқандай бір ән құрап.
Тәтті-тәтті қарақат пен бүлдірген,
Тамсанып бір жесең, балдан артық-ақ.

Тура үстін қоқыс еткен бірақ, кім,
Тұма көзін аштым қунақ бұлақтың.
Тулап ағып, сылдырлады күміс су,
Тазаладым, дәмін таттым, ұнаттым.

Таусылмайтын шежіредей кәрі екен,
Тау қойнауы – тәніңе бір дәрі екен.
Терең ойға батып қайттым, бірақ та,
Тарихымда талай тылсым бар екен.