Өлең, жыр, ақындар

Күншілдің күңкілі

Қарға тыңдап бұлбұлды,
Қатты қынжылды,
Қабағы түйілді,
Бұлбұлға бұлай бұйырды. —
Немене сонша шырылдап,
Көрінгеннен жыр ұрлап.
Жылаудан басқа білмейсің,
Өмірі бір күлмейсің,
Еңірейсің, сарнайсың,
Ылғи ғана зарлайсың,
Неге бір қаттырақ,
Тыңдауға жақсырақ,
"Қақ "— дейтін дауыс таппайсың,
Мұнымен жанға жақпайсың,
Айда жөнел, кет! — деді.
Басқа айтуға ақыл жетпеді.
Күншілдің сол ғой күңкілі,
Бүкпесіз, бірақ, шын сыры,
Бұлбұлды сөйтіп қарғаған
Сақтасын құдай қарғадан.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Есіл жігіт

  • 0
  • 0

Бір жігітсің әйелден салуың жоқ,
Береке жоқ, дүниені табуың көп.
Бүтін көйлек үстіңе бір түспеді,
Көйлек кисең ия жағаң, шабуың жоқ,

Толық

Б... жолдасқа

  • 0
  • 1

Қою емес, шырағым сұйықсың-ау,
Шындық жаққа келгенде тұйықсың-ау.
Астаң-кестең етер ең "ә" дегенше,
Бір демеушің бар болса иықтылау.

Толық

Ақымақтың "ақылы"

  • 0
  • 0

Кеше өлгенше ішіпті,
Көзімді ісіріпті,
Бетке таңба түсіріпті,
Ұрты салбырап тұр,

Толық

Қарап көріңіз