Естелік – Асылбек Жаңбырбай

Ерке тамыздың бесі ме бүгін,
Несіне, күнім, күрсіндің?
Мен деген – ерте күйініп кектен,
Қиылып кеткен қыршынмын...

Біздің несібе – сағынышы көп,
Бағынышы жоқ ғашықтық.
Бір-бірімізге қаратты Құдай,
Жаратты құлай асық қып.

Сәулелі сезім жүрекке сіңбек,
Тілектесім боп жүре бер.
Қасыма келсең күш-ағын тасып,
Құшағыңды ашып күле кел.

Су суиды ертең – сүмбіле туып,
Гүлді де қуып сырдаң күз.
Шексіз дүниеде бағын іздеген –
Жанымызбенен нұрданбыз.

Белгілі маған көлгір емесің,
Мөлдір елесің түн кезген.
Сақтайын сені – сормаңдай қылар,
Жолдан тайдырар тіл-көзден.

Ерке тамыздың бесі ме бүгін,
Несіне, күнім, күрсіндің?
Мен деген – ерте оралып көктен,
Жоғалып кеткен тылсыммын...