Кемпірқосақ – Сағи Жиенбаев

Көктемде Бұлттар асығып,
Селдетіп өте шығатын,
Артынан шайдай ашылып,
Дүние балқып тұратын.
Малшынып шилер нөпірге,
Қайтадан гүрлеп ошақтар,
Аспанға шығар көпірдей —
Тұратын кемпірқосақтар.
Тұратын ауыл шетінде,
Жету де қазір оңай-ақ.
Ұшушы ек алтын көпірге
Жүйріктер кілең -
желаяқ.
Қазір-ақ қолға қонардай,
Жетелеп,
Сүйреп сан қырға.
Тартатын
Сиқыр бояулар
Құбылып көздің алдында.
Асушы ек зымырап белдерден,
Қанша жер кеттік -
аңдамай,
Жақындап келе бергенде,
Жылжитын тағы әрқарай.
Тоқтамаушы едік
қызынып,
Бәйгеге қосқан аттарша,
Қуалаушы едік қызығып,
Сілеміз әбден қатқанша...
Дүние
Зымырап ұршықтай,
Арбайды көзді,
Дуалап.
Құмардан әлі бір шықпай,
Келеміз соны қуалап...