Аңыз – Әмірхан Балқыбек

Жiгiт пен қыз бiрiн-бiрi
Сүйген едi сонау бiр шақ.
Суық пенен сол суықты
Жылытатын алау құсап.

Серт байласты бiр-бiрiне
Жар болуға адал мәңгi.
Рас едi екеуiнiң
Бiр-бiрi үшiн жаралғаны.

Рас едi, рас бұл да,
Арман отқа оранғаны,
Туған жерге жау пиғылы
Қанжар болып қадалғаны.

Кiрiп кеттi қан майданға,
Оқ тидi де өлдi жiгiт.
Тәнмен бiрге топыраққа
Көмiлдi арман, көмiлдi үмiт.

Қайғы жанды сыздатады,
Кiмге керек қаралы арман?
Көп ұзамай қыз байғұс та
Құлап өлдi жаға жардан.

Қажет болса құрбандыққа
Махаббат та шалынады.
О дүниеде, амал қанша,
Бiрiн-бiрi танымады.

Бiрi тозақ, бiрi бейiш
Тұрғынына айналғасын,
Жәннат бақта сайрандасын,
Көңiл қалай қайғы алмасын?

Түстi Құдай көңiлi де:
Ұлы сезiм өтеуiне
Бұл фәниде табысуға
Ғұмыр бердi екеуiне.

Қанат жайып шуақты арман,
Жайлы сырға жанды бөлеп
Бiрiн-бiрi тану үшiн
Әлi қанша ай, күн керек?