Сарай төріндегі жетімек – Арман Әділбек

Инеліктің қанатынан аспанға көз жіберіп,
Жанарыңның жәннаттан ары бір мекендерге
Емін-еркін ұшып кеткені,
Қамыс шашағына себілген жылымық таңғы бу,
Көктемнің
төсектен еміс-еміс қалқыған
Ләззәтті дем әуезі болып естілгені.
…
Немесе,
Бас сүйекке өнген роза гүлінің
Көбелек түйсігіне ұйыған
шұғынық дәмі,
Лүп-лүп еткен сұлу тамырларының
Алақан сағымында әлдиленуі.
…
Немесе,
Тұманға тұншыққан аңыздай ұңгірде
Сығымдалған ырғақтардың,
Сүйек күлі іреңдес
бүгінгі көлеңкемді толқытқаны.
…
Немесе,
Тұнжырап жатқан әулие тастардың
кірпігі қағылғанынша
Нешелеген әулеттер жаңаратыны,
Аспан теңізінің толқынын түмендеген ғасырлардың
тозаңы бүркеп тұрғаны.
…
Немесе,
Шылымымның бұйратыла ұшқан түтіні
Қайсы бір бағытты бетке алып
Көрінбей кеткені.
Адасып кеткен ұлының Суретін
жоғалытқан әкедей-
бір нәрсе
Есіме түспей- ақ қойғаны.