Ақын қызға – Абдулмахмуд Пошатаев

Көз жасыңның татып жүріп кермегін.
Жан-жараңды өлең- жырмен емдедің.
Мұңын шаққан құндақ жырға сыр айтып,
Егізімдей жан екенсің, сен менің.
Пенделердің арасынан алыстап,
Қанат қағып көк жүзінде, ғарыштап.
Бір мұңыңды күлкі ішіне жасырып,
Бір уайым жүргендей ме жаныштап?!
Стөл басы,
Алшақтатып араны,
Жанарыңа жасырынып қарадым.
Мазалайтын беймаза күй көзіңде,
Бір мұң тұрды,
Ол нендей мұң, қарағым?
Нұр таймаған танакөзің, әрің де.
Өлеңіңе жарасады сәнің де.
Жан дүниесі ашылмаған тұңғиық,
Бір сыр жатар ақындардың бәрінде.
Жатса дағы мерейіңді асырып,
Желпінбедің,
Желікпедің тасынып.
Бір бақыттан бас айналар шағыңда,
Бір мұңыңды іштей тұрдың жасырып.
Соны сезіп атқақтады жүрегім.
Сөзің ірі,
Жаның нәзік, білемін.
Бала кезден таныс болған досым-ай,
Бақытты бол,
Шын Алладан тіледім.