Әкеме – Абдулмахмуд Пошатаев

Асырап, бағып, осы бір күнге жеткізген,
Күлкісіз күндер,
ұйқысыз түндер өткізген.
«Ақүрпек» едім, «Мұзбалақ» етіп баулыдың,
Өмірдің мәнін үйрендім әке тек Сізден.
Ақ таңым атып, көңілде көктем сән құрып.
Шаң етсе қыран, даусы құздан жаңғырып,
Ақиық бүркіт күнге де тура қарайды,
Тірліктің басы- таңғы үміт.
Болмысы ерек,
Болсын деп зерек, баптаған.
Сындарға шыдап,
Шыңдарға самғап бақ табам.
Қаныма сіңген тектінің ісін жасармын,
Құзғын болмаспын, ақтабан.
Қанатым қатпай,
Ұяда жатпай есейдім,
Қарыз бен парыз міндетім шығар, өтейін.
Қара өлең жырдың шекпенін киіп алған ем,
Шабыттың отын көсейін.