Өлең, жыр, ақындар

Дүниенің мынау кеңдігін

  • 27.12.2020
  • 0
  • 0
  • 643
Дүниенің мынау кеңдігін,
Көрермін соңғы кешімде.
Ұйқыда жатыр өмірім,
Өлімді көріп түсінде...
Шалынып менің тіліме,
Жығылды шаттық, білемін.
Мағынасыздық жібіне,
Маржандарымды тіземін.
Далаң кең еді,
Далақтап
шаптың ғой
Іздер енді кім?
Іріңді ай – тілі салақтап,
Сүйеніп тауға өлді түн.
«Өмірге рас келдім» – деп,
Әлдене күттің, бірақта...
Безгегі ұстап безілдеп,
Селкілдеп жатыр сағат та.
Күнімді көріп өзімнің,
Жыбырлаймын ғой баяғы.
Өзегіне сөзімнің,
Түспесем құрт боп жарады...



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Таң шығын ғана ішуге

  • 0
  • 0

Таң шығын ғана ішуге
Жаралған сәуле, ырыс-құт...
Сыймайтын көрген түсіме
Алғашқы тұмса тұнықтық.

Толық

Қанас көлі

  • 0
  • 0

Жазылар жыр түс көргенде бір шырын
Қалам қылсаң періштенің кірпігін.
Көкшіл шыңның көлеңкесі созылып,
Батырады көлге бөрі тұмсығын.

Толық

Түнгі жолаушы

  • 0
  • 0

Қарасам, қашып көк аспан,
Еңкейсем сыйпап басымды –
Алтайда өстім жыласам
жұлдызбен сүртіп жасымды.

Толық

Қарап көріңіз