Жеңеше

Қара қасың қиылған қалам дерсің
Таудан ескен таңертең самал желсің.
Қарағанның ұялтқан қара көзін
Мөлдіреген ақ жүзде қара меңсің.
Жанға ашпас жүректің сырындайсың,
Сусап өбкен бал тілден шырындайсың.
Армандағы аяулы ақ арудың
Арқасынан құлаған бұрымдайсың.

---