Үміт күткен бауырға – Тұрсынхан Әбдірахманова

Түңілсем етті
шықпас деп сенен ештеңе.
Бұл өнеріңді
байқадым екен кеш неге!
Сен деп жүргенде,
желкесін қидың сенімнің
Шықпадың дөңге
бой көрсетпедің сестене.
Кешірім жасап
жүргенде тілің, қалпыңа
Қайшы келетін
елімнің дәстүр, салтына
Сағымдай жазғы
құбылғыш па едің осындай
Кезеңі келсе,
сырт айналатын халқына?
Барабар соған
болып тұр мынау қылығың,
Тіл менен ұлт
ажыратқысыз бір ұғым.
Тілді тұжыру —
жағадан алу атанды,
Адамдық арға
сыйыспас қылық бұл, ұғын.
Керте сен келме,
халықтық игі ұлы іске.
Өзің білмесең,
білгенді бөгеп тиіспе,
Халық қой түгіл
жылқы да емес бұл күнде
Көнбейді оны
қайыра берме ескі күйіске!