Көңіл – Гүлманат Әуелхан

Кімненде, неден қалмаған көңіл,
Әбжылан болып арбаған көңіл.
Түлкі бұлаңмен алдаған көңіл,
Сонда да серттен танбаған көңіл.

Аспанға ұшып өрлеген көңіл,
Үміт боп маздап сөнбеген көңіл.
Шыңыраудан да өлмеген көңіл,
Ізгілік іздеп шөлдеген көңіл.

Сайқалдарға еріп сатылған көңіл,
Қиянаттардан аһ ұрған көңіл.
Өз-өзін мұңға батырған көңіл,
Шаршаған көңіл, шатылған көңіл.

Шағала болып шарқ ұрған көңіл,
Адасқан көңіл, алқынған көңіл.
Сабыры кейде сарқылған көңіл,
Сыбызғы болып тартылған көңіл.

Қобыздай қоңыр күйге енген көңіл,
Қамырдай кейде иленген көңіл.
Жақсыны көріп жадырар көңіл,
Жаманды көріп жиренген көңіл.

Жабырқап жүрген жалынсыз көңіл,
Бағаланбайтын қадірсіз көңіл.
Арғымақ көңіл, аққудай көңіл,
Оралмас қайта сағым шын көңіл.

Әр сәттен үнсіз сыр ұққан көңіл,
Қызылды көрсе, құныққан көңіл.
Безініп күйбең тіршілігінен,
Жырменен жанды жылытқан көңіл...