Жаурадым-ау тыңдап күздің әнін көп

Жаурадым-ау тыңдап күздің әнін көп,
«Жылыт» деп ем, неге өртедің жалын боп?
Қанатымның қауырсынын өрт шалған,
Қоштасар ем, қоштасуға әлім жоқ.

Халім осы. Өң мен түстің арасы.
Жүрегімнің ұлғайыпты жарасы,
Ертегіге сеніп қалар балаша
Жымиюға жетер емес шамасы.
Сары-сары жапырақтай солғаным.
Басқан ізім, барар жерім, жол да мұң.
Тәтті еді ғой, жақсы еді ғой, қайтейін,
Қуанышым, күйінішім болғаның.

---