6-хат – Табиғат Абаилдаев

Сен, я сенбе, күнім, менің сөзіме,
Сенің көзің жүрегімді түйреген.
Ғашық болу арқылы мен өзіңе,
…Өмір сүріп үйренем…

Сенсем-дағы сарсаңы мол сөздерге,
Өз-өзіме бүгін доспын, бөтенмін.
Өліп-өшіп сүйдім деген кездерде,
…сүймеген де екенмін…
Үміттерім күдігіме арбалған,
Сетінеген сезімімді тербе сен.
Мен жалғыз боп өте салам
жалғаннан,
…Сен келісім бермесең…
Сенсіз…
Сенсіз…
Әуежайдай мың ұшақты түнеткен,
Маңдайынан күн орнына түн өпкен.
Оңашада отырамын сырласып,
Тарихы жоқ мемлекеттей жүрекпен.

Сенсіз…
Жүре берем жүрегімді тұсатпай,
Ей, жүрегім, мықтысың ғой
күші аттай.
Ұша алмаймын,
құша алмаймын көкті енді,
Бір жолаушы жетпей
тұрған ұшақтай.

Сенсіз…
Жанарым да өтпей қалған кездіктей,
Тағдырым тұр не басталмай,
тез бітпей.
Сенсіз менің жанарымда —
жалғыздық,
Жүрегім де ашылмаған сөздіктей.

Сенсіз…
Қалған сынды жүрек сөзі расталмай,
Сенсіз ғалам — жазылмаған
дастандай.
Сенсіз менің жанарымды білесің,
Бұлт пен құсы ғайып болған
аспандай.

Келші…
Тыныштығымды қайтара сал,
орал да,
Жанардан да, жаһаннан да жоғалма.
Жыл құсындай асығып жет,
алтыным,
Жүрек деген елсіз қалған аралға.