Аяулым менің! – Тортай Сәдуақас

Аяулым менің!
Арқарлы белден асқанда-ақ,
Алдымнан шықсаң қаламын сәтте аспандап.
Мен де бір жылғаң,
бұлақ боп енді басталмақ,
Мен де бір құсың, көліңнен ұшқан қасқалдақ.
Сағынып келдім, сәлемімді ыстық ал бүгін,
Айнашым менің,
жаралған егіз тағдырым.
Көгілдір мұнар, көк желек нуың, жаңбырың,
Хош иіс ауаң, аңсадым соның барлығын!
Баурайда қалған балдырған жылым, бал айым,
Жидекті белге, үйректі көлге барайын.
«Шортанкөл» барып шомылып рахат табайын,
Тұйықтау өскен тұрғылас едім, ағайын.
Құмартып еді қызғалдақ сынды қыз біткен,
Достарға жетем, кезіміз жоқ қой сыр бүккен;
Сағынған сайын дос көңіл мынау – үздіккен,
Аяулым, сені аңсайтын болдық біз тіптен.
Айтатын ылғи ажарлы сөз бен аталы ой,
Аман-cay ма екен ақсақал қарттар батагөй.
Аналар абзал: «Үйге кір, – деп, – дәм тата ғой»,
Амандық сұрап, аңқылдап әман жатады-ой!
Жондарың пүліш, қойнауың ырыс шалқыған,
Алаулап жүзі шаттықтың нұры шарпыған.
Түлегің қанша түлеткен сені мәрт ұлан,
Тұлғаңа ұқсап биікке мен де талпынам.
Береке тұнған өзіңдей ғажап өлкенің,
Көгінде қунап, төрінде өскен ерке едім;
Құтайып елің, құлпыра өсіп өркенің,
Шапағат нұрға шомыла берсін ертеңің!