Сүйремеші биіңе, жырды ғайып – Жұмекен Нәжімеденов

Сүйремеші биіңе, жырды ғайып
танымасаң, тақпашы құрбыңа айып.
Қоңыр ағаш түбінде қоңырайып
алайыншы деп едім бір мұңайып.
Кетіп ем мұңға мойын бұрмай бүгін,
туған сіңлісі екен ғой жыр қайғының.
Қоңыр кеште қоңырқай бұлт астында
алайыншы оңаша бір қайғырып.
Қол ма мерген, білмеймін, сөз бе мерген,
көздеймін деп мақсатты көз көгерген.
Сәтсіз жырым, ойға орал,
есіме түс,
көрген кезім қиянат өзгелерден.
Жібек-сөзден шашпау - жыр өргенде өзім,
есіме түс, жұртқа ұпай берген кезім.
Есіме түс, ұйқысыз тозақ-түнім,—
достарымнан осалдық көрген кезім.
Сүйремеші биіңе, жырды ғайып
танымасаң, тақпа құр құрбыңа айып.
Бармақ-бұлтқа басымды сүйеп қойып,
алайыншы оңаша бір мұңайып.
Жатырсың, күн, бірің кеп, бірің кетіп,
жаныма еріп жүр жырым, жүр "індетім".
Уақыттың саусағы ілді дәйім
менің сезім-ішегімді дірілдетіп.
Жетістігім мінімді жүр індетіп,
мен жетпеген жеріме сырым жетіп.
Жазғаныма ескі ырғақ тарлық етті,
аяғыма тар келді бұрынғы етік.
Көңіл байғұс жүр, әттең қырын кетіп,
кетейінші десем бір дүрілдетіп.
Қызығынан жастықтың ерте айрылдым,
ермегіне егденің бұрын жетіп.
Тербегенде жыр деген қара бесік,
жатып алды ақыл мен ар егесіп.
...Сенің әлсіздігіңді білген сайын
менің күшім еселеп барады өсіп.