Кештіғұрым ескенде тау самалы – Жұмекен Нәжімеденов

Кештіғұрым ескенде тау самалы
менің жаным ғажап бір ән салады.
Ән саламын, сүйгелі бір сұлуды,
бір сұлуды сағынып аңсағалы.
Кешкі мұңнан, кешір дос, безінбедім,
кешу сұрар көбейді-ау кезім менің.
Бір сұлуды сүйдім мен, бір сұлудың
енді маған болмасын сезінгелі.
Уақыт өтіп барады, бүгінгі әнім
тау-самалдай ойнақы, құбылмалы.
Жалтақтадым әр жаққа, әр сағаттың
енді қайтып келмесін ұғынғалы.
Сағаттар барады өтіп омыраулап,
құлын боп,
құлын таққан қоңырау боп.
Барады ұзап әлі, ұзап әлі —
ұмтылдым арқан алып, тұзақ алып.
Неғылсын, о, неғылсын құлын мені —
тастап ем қыл тұзақты — ілінбеді.
Жақындап қалып едім — жөнелді ытып,
мен қалдым осы жерде өлең күтіп.
Өзен боп ақты күндер жағаны үгіп —
қараңдап кетті бірге балалығым.
Жүгірдім айқай салып жар жағалап,
ұстайын деп ұмтылдым қармақ ала.
Неғылсын толқынды өзен-күндер мені —
ырғып ед бір бүктеліп — үлгермедім.
Жан таппай, жаға таппай жармасуға,
аңырып тұрмын осы жар басында.