Ымырт
- 0
- 0
Қараң-құраң бұталардың арасы,
әлдебіреу жүрген жоқ па, қарашы?
Маңай жұмбақ, бір құпия іс бардай,
қазір біреу етегіңнен ұстардай.
Күндер өткен сайын ауыл қашықтап
Күндер өткен сайын ауыл қашықтап,күндер өткен сайын жүрміз ғашық боп.
Машық болды ауылым деп жыр жазу,
сағыну да айналды оны машыққа.
Сөкпеңіздер жан емеспін мен ескі,
жан ұқпаса жаңалық та көмескі.
Жершілдіктен деме жерді жыр етсем,
қанымды айтсам қазақшылық демессің.
Күндер өткен сайын адам бауырмал,
бауырмалдық бұрады екен ауылға.
Торғай ұя салған әлсіз бұтадай
бізді де осы біреулер жүр ауырлап...
Пікірлер (1)
Пікір қалдырыңыз
Тұрмыз, міне, вокзалда
- 0
- 0
Тұрмыз, міне, вокзалда...
Үлкен де тұр, кіші де тұр, тұр бәрі.
Құлақта тұр таңғы желдің ырғағы.
Сықыр еткен кей ботинка табаны
Марат
Жұмекен Нәжімеденовтің «Күндер өткен сайын ауыл қашықтап» — ауыл өмірінің өзгере түсуі мен адам сезімдерінің терең сырларын бейнелейтін әсерлі поэтикалық шығарма. Өлеңде кезінде туған ауылды сағыну, оның қашықта қалуы, ауылға деген бауырмалдық пен махаббат табиғаттың меланхолиялық образдарымен шебер суреттеледі. Күндер өткен сайын ауыл қашықтап, күндер өткен сайын жүрміз ғашық боп деген жолдар арқылы ақын ауыл мен адамның арасындағы рухани байланысты сезіндіреді, әрі оқырманға махаббат пен сағыныштың күшеюін көрсетеді.
Бұл шығарма қазақ поэзиясының өнерлі тілі мен эмоциялық тереңдігін айқын көрсетеді. Жұмекен Нәжімеденовтің табиғатты адамдық сезіммен үйлестіре суреттеуі оқырманды ойға батырып, ауылдың қадірін, туған жердің маңызын қайта бағалауға шақырады.
Мен бұл өлеңді оқып, уақыт өткен сайын ауыл мен жүрек арасындағы байланыс пен сағыныш сезімінің қалай күшейетінін терең түсіндім. Мұндай туындылар қазақ әдебиетінің рухани байлығын көрсете отырып, оқырманға туған жерді қайтадан ой елегінен өткізуге мүмкіндік береді.