Жаңару – Исраил Сапарбай

Болайын адамдардың бəрімен дос,
Сайраннан босамасын сəрі мен кеш!
Жаманның жанына кім үңіліпті?
Жақсыға ажалдың да əлі келмес!
Салайын құлашымды кеңге бүгін:
Кешейін кещенің де пенделігін!
Алланы аузыма алып күбірлейін
Басқаша басталғай деп енді өмірім...
Кестесін Келешектің гүлден өріп,
Жүрейін Хақ дидарын күнде көріп.
Бейілім Бейіш бағын араласын,
Мейірім, шапағатты Күннен еміп.
Айласын асырса да тірлік епті,
Айымдай аялайын бір жүректі.
Дүние гүл жайнасын жанарымда,
Жамылған жас келіндей үлбіректі!
Тамылжып тұрған шақта тəмəм əлем,
Жазбайын əлдекімше жаман өлең.
Кеңдіктен кемдік көрген жерім бар ма,
Ұқсайын ұланғайыр Далама мен!
Түнімен түсіме еніп Арша, Қайың..,
Тілінен тіршіліктің бал сорайын!
Адамша өмір сүру мүмкін бе екен,
Тазартып алмайынша жан Сарайын!