Бір жапырақ қалмапты-ау тал басында! – Исраил Сапарбай

Бір жапырақ қалмапты-ау тал басында!
Қалбаң қаққан не дерсің қарға сұмға?
Қайран көктем, қайран жаз, сайраны өтіп,
Қара жердің шіріген жамбасында!..
Тəңірінің тəрізді тас қамалы
Қабарып тұр бұлттың қас-қабағы.
Сəні кетті-ау сəусілдек сəмбінің де
Сары лыпасын сыпырып тастағалы.
Алды-артына алаңдап қарамастан
Сары лыпаны кім екен ала қашқан?
Бұлдырланып Күн көзі бұлт ішінде,
Дір-дір қағып жаурап тұр жалаңаш тал.
Жалаңаш тал – жас сұлу,
Күлкілі өңі...
Тəңір атқан тал түсте бұл кім еді?
Жамыратқан күн кеше жапырағын
Жан-денесін Жантық-жел тінтінеді.
Бір жапырақ қалмапты-ау тал ұшында!
Жас денеге Жантық-жел жабысуда.
Дəрмені жоқ, əлі жоқ алысуға,
Амал қанша, кетіп тұр салы суға...