Тентегім – Тұрсынхан Әбдірахманова

Айналайын, тәмпіш танау тентегім,
Тентегіме тәнті емен мен тегін.
Сенем түбі келетінін қолынан
Не келсе де өткір, өжет еркенің.
Не айтсаң да, не десең де көнетін,
Сәл қысылса, көзіне жас келетін,
Сақтасын да боркеміктен, бос белбеу,
Өз мені жоқ, қолбаң, қораз келетін.
Тіпті әртүрлі тентектіктің өзі де,
Кейбіреулер момақансып көзіңе,
Сырт айнада беріп бүйі секілді,
Қиянатын жасап кетер өзіңе.
Тентек әсте жаралмайды тегіннен,
Үңілу шарт мұның арғы тегіне.
Түбінде оның зерде жатыр, күрес бар,
Өзің ойлап, әрекет қыл дегізген.
Тентек деген сөздің мәнін ұғын тек,
Қиракез боп, көрінгенге қырын кеп
Жүру емес ол асаусып, алқынып,
Менің ғана атым жүрсін бұрын деп.
Міне, осыдан сақтасын да тәңірім,
Жүргізгісі келетін тек әмірін.
Әділеттен аттап өтіп, аймақты
Алаулатып, тигізетін зәбірін.