Мұзағаңа – Тұрсынхан Әбдірахманова

Ақындықта қатарынан ұзаған,
Еңбектерін саралау ол ұзақ ән.
Ақын, әнші атанған ел қазақтың,
Өнерінің бір шыңы ол — Мұзағаң.
Ән мен жырға берілген де құлаған,
Шығарманың азабына шыдаған.
Дала кезіп маржан терген жалықпай,
Еңбек сүйсе, сендей сүйер бір адам.
Қай жанрға Мұзағаңдар бармаған,
Қапысыз-ақ қалың етіп қармаған.
Қисық, қыңыр, қырыс мінез сөздердің,
Қай асауын бағындырып алмаған.
Бабалардан қалған бай, мол мұраның
Інжулерін тірнектеп том құрадың.
Ұйыстырып, інілеріне бас болып,
Әуелеттің қазақтың Әнұранын.
Еңбекпенен көктем өтті жаз өтті,
Күз де өтермен, қыс күтіп тұр кезекті.
Демей — біздің шаршамайтын Мұзағаң,
Сөзден сарай салып жұртын мәз етті.
Қыс келер деп қысылмайтын, саспайтын,
Батылданса, бәрін ұрып тастайтын,
Қуат тауып — нарықтан да шарықтап,
Жыр жазады қайта өмір бастайтын.
Халқың сүйіп дейді өзіңді Мұзаға,
Талай жастар саған еріп Мұзаға.
Келді — енді бәйбішеңнің қасынан,
Ғасыр аспай Мұзағасы ұзама.