Қамшылап

Қамшылап...
қанға бөктiрдiм,
Сауырын мiнген жабымның.
Әттең-ай, соны текке ұрдым...
Тұлпар-ау дедiм.
...жаңылдым.
Тұлпар деп таңдап мiнгенiм –
Арқасы жауыр жабағы.
Сүйреткен құры сүлдерiн,
Күндерiм өтiп барады.
Арман ба?
Онда кеуде жоқ,
Жабының жағын қан қылып,
Атойын салмақ...
– сөнген от,
Ар жағы құры жаңғырық.
Қателеспесем керек-тi,
Аңсадым биiк.
Тым алыс.
Өткен күндерiм – тек өттi,
Келетiн күндер – қуаныш.
Алдымда тағы бiр бекет,
Алдымнан сыйын шақтаған.
Жабымен соған түнде кеп,
Арғымақ мiнiп аттанам!..