Күн райы – Есей Жеңісұлы

Қапырық ыстық қуырып жерді, ауаны,
Бала-шағаның аппақ шаң болып балағы,
Шілденің күні миыңды тесіп тұрғанда,
Әп-сәтте ауылым әбігер бола қалады.
- Ошақтың үстін, ойылған көңді жабалық!
- Көзін бітеңдер, кетпесін жырып дәу арық.
- Не болып қалды, шақырайып тұр ғой мына күн?
- Торайғыр үстін келеді қаптап қара бұлт...
Торайғыр тауы алыстау біздің ауылдан,
Сол заңғар биік еліме бақ боп танылған.
Бұлт қаптап кетсе Торайғыр-таудың төбесін,
Біздің ауылға хабар келеді жауыннан.
Бұл таудың көпке мәлім-ақ даңқы, атағы,
Аңқыған жусан, қыналы тастар – шапаны.
Соған қарайлап, шабысқа шалдар ұлдарын,
Шалғысын беріп, шығарып салып жатады.
Елдің ішінде күн райы үшін уайым көп,
Бір тамшы тамбай, өртейді аптап айың кеп.
Құдайдан тілеп, тасаттық беріп жатсаң да,
Торайғыр үстін бұлт қаптамаса, қайыр жоқ.
Сенесің бұған бәрі де тура келгесін,
Елім тілесе, ақ жауын жаусын, селдесін.
... Торайғыр, сені ораса орап қара бұлт,
Ауылымның көгін қара бұлт қаптай көрмесін...