Туған жер – Мағиза Құнапияқызы

Сенделдім қу тірліктің соқпағында.
Өртендім аңсау-сезім аптабында.
Ілесіп ертісіңе, жырақ кеткен,
Туған жер,
Бір тамшыңды жоқтадың ба?
Елесім қалған сенде бала шақтан.
Тауың да биік мендік парасаттан.
Алаулап тұрады ылғи көңілімде,
Өзіңе нұрын төгер болашақ таң!
Дауысым қалып кеткен айғай шыңда.
Мың сан гүл!.. Қимаймын-ау қай-қайсын да.
Төккенде қызыл қайың жапырағын,
“сол байқұс қайда жүр?”-деп ойлайсың ба?!
Іңірдің қызылынан ұрттап алап,
Кісінер кер төбелім сыртқа қарап.
Тұрамын сәлем жолдап мен де өзіңе,
Бейуақытта көше кеткен бұлтқа қарап.
Қызың ем өзге жұртқа үлгі ететін.
Күзде де бүргеніңді гүлдете тұр.
Тия алман сені ойласам көз жасымды,
Бұлақтың көзіндей боп бұрқ ететін!..