Атырау – Мағиза Құнапияқызы

Тартты ақыры өзіне шалғайдағы ән,
Тыңдап жатып оянам қанбай қалам.
Жібек жырға толтыра бастадым кеп,
Дәптерімнің беттерін сарғаймаған.

Күн көрінді жазықтың шығысынан,
Жүздерімдей бір суып,бір ысыған.
Ақ қағаздың беттері дірілдейді,
Жыр тербеп жеңіл алған тынысымнан.

Саусақтарым жыр жазған қарысады,
(Көрші үйдің өшкен жоқ әлі шамы)
Майлы өлкенің құт қонған балшығындай,
Сағынышым шалғайға жабысады.

Ізі қалған ерлердің бүла дастан,
Күте,күте есінен құм адасқан.
Күйге толы кеудемді абайсызда,
Қағып алып тентек жел тұра қашқан.

Таң көрінді шығыстан…
құбыла гүл.
Назар салшы атырау қызыңа бір.
Ата жұртын аңсаған ағайынның,
Сағынышын көтердім,жүгім ауыр!