Мекеніңе сыйынам – Мағиза Құнапияқызы

Мекеніңе мен сенің сыйынамын,
(Қалжыраған жаныңның күйі мәлім)
Мекеніңнен жолықсам бір адамға,
Сағыныштың жасынан тыйыламын.

Неге деме!
Ықыласым сен десе құлап тұрған,
Бар қайғыны сен десем ылақтырғам.
Сені есейтіп мекенің жеткізген соң,
Мендей жанға сағынтқан жылаттырған.

Қуанышты сендегі теріп бірден,
Сен жымисаң мен қоса еріп күлгем.
Ғашықтықтың кеудеңе қобызын сап,
Маған ғана ішегін шерттірген.

Сен сыйлаған қуаныш – өз ермегім.
Кестелеумен келемін сөз өрнегін.
Күту, аңсау, сағыныш,өрт… бәріне,
Сол мекенде тумасаң төзер ме едің?!