Гүлдерге оқылған өлең – Хамит Есеман

Дүниелік нәзіктігі – айыбы,
Қандай ғажап гүл біткеннің ғұмыры!
Оған ғашық шайырлардың шайыры,
Оған ғашық құстардың да құмыры.
Гүл, гүл ғажап періштесі даланың,
Жаһандағы жаны таза ұлы емім.
Гүлге қарап кейде жылап аламын,
Гүл секілді болмағанға жүрегім...

Жәудірейсің құшағында қыздардың,
Жалықпашы жұпар шашып тұрудан.
Сонда сені алғаш рет қызғандым,
Өзім сүйіп қалған айдай сұлудан.
Гүлдер,
Гүлдер мұңым әрі ақылшым,
Айналдыңдар құдіретті мүсінге.
Мен жайлы сыр айтпақ болып жатырсың,
Өлең жазған дәптерімнің ішінде.
Гөзал гүлдер ақтығыма сенерсің,
Жүрегіме өлең болып тамғанда.
Сосын...
Сосын қабірімді көмерсің,
Туған халқым мені есіне алғанда...