Даламызға шапағатын шашты кім – Қасымхан Бегманов

Даламызға шапағатын шашты кім,
Кімдер келіп жасамады қастығын.
Айтыңдаршы, ағайындар, күні ертең,
Сақталмаса, не боламыз Дәстүрім.
Дихандарым уайымдайды астығын,
Мансапқорлар аңдиды тек бастығын.
Уа, халқым-ау, ойланайық, бүгін біз,
Сақталмаса, кім боламыз Дәстүрің.
Қашты кімдер, жаңалықтар ашты кім?
Жаңа заман, алға қадам бас гүлім.
Тіл мен ділің, дін мен рух түп-түгел,
Жоғалады сақталмаса Дәстүрің.
Шексіз сүйдім олпы-солпы халқымды,
Қаршадайдан шығарсам деп даңқыңды.
Туған елім сақтайықшы ежелгі,
Ырым-тиым, әдет-ғұрып, салтыңды.
Аталғанмен тәуелсіз ел, егемен,
Уайым-қайғы шеге берем неге мен?
Текеметім қайшылармен қиылып,
Сарайларға шығарылды Кебежем.
Ырымдарым – әжелер ғой аяулы,
Тыйымдарым – тәрбием ғой бояулы.
Қазанымнан қақпақ кетіп бұл күнде,
Көңіл шіркін қаяулы ғой, қаяулы.
Жаңа ғасыр бәрін үнсіз жалмады,
Етек жайды түрлі діндер тармағы.
Ғұрыптарым ұмытылып біртіндеп,
Салттарымның кетті азайып салмағы.
Салт-дәстүрім тықсырылып бұрышқа,
Қайран тілім туралғандай қылышқа.
Немерең мен шөбереңнің күні ертең,
Бөтен жолмен кеткені айтшы, дұрыс па?
Анталаған дұшпандарды байқашы,
Бүлдірмесін арамызды жайтасы.
Неге кірді басқа дінге бозбала,
Иманды мен имансыздың айқасы.
Экспонат боп қалмасын Күбің де,
Барлық салмақ түсіп тұр ғой Бүгінге!
Қазағым-ау жойылса егер Дәстүрің,
Жойылады Тіл мен Дінің түбінде.