Ақындарға үндеу – Несіпбек Айтұлы

Күңіренгендей қаралы қабыр басы,
Қасіреттің тамады ауыр жасы.
Қабырғасы қапастың бүлк етпейді,
Қайысады халықтың қабырғасы.
Алапатқа ара түс, ей, ақындар,
Адам көзін жойылсын оятындар!
Көк желкесін қиыңдар қиянаттың,
Зұлымдыққа бір зауал таятыңдар!
Қол босатып думанды жыр кешінен,
Үн қатыңдар жаһанның мінбесінен!
Зобалаңға ұрынған ұландарды
Құтқарыңдар зорлықтың түрмесінен!
Жасқанбаңдар, жарыңдар сөз бомбасын,
Қайда қалмас қатерге төзген басың.
Көтере алмай бөксесін жатсын жұлып,
Дию ғасыр құрт жеген өз жамбасын.
Қара түнек тұрғанда баста мәңгі,
Төрт құбылаң тұтасқан тас қараңғы.
Жанұшырып іздейсің бір саңылау,
Түрме-қоғам шыңғыртса жас балаңды.
Түк естімес түрменің түбі керең,
Сұмдықтардың сөйлейді тіліменен.
Қарақшының ұясы қай заманда
Қанға толып шығады түніменен.
Бұлтқа барып кіргендей күн мен айың,
Қия бассаң қашанда түрме дайын.
Тұңғиықта тұншыққан тастай батып
Бостандықты іздейік бірге, ағайын!
Құлазыма, ақындар, құр мұңайып,
Қан көйлегін әлемнің бір жуайық!
Төс балғадай өлеңнің жұдырығымен
Түрмелердің есігін ұрғылайық!..

1986