Мысық тілек

Дана қартқа со заманда баяғы
біреу келіп күнде қолын жаяды:
"келер күннің бір белгісі жоқ әлі", —
айтшы, қашан топан-тасу болады?
Шөккен кәрі қайғы арқалап, шер теңдеп,
алдайды екен күнде әлгіні "ертең!" деп.
Жеткізбейтін қиял мініп тебінсең —
ертең, ертең! Неткен алыс едің сен!
Шыдамсыз жан қаусап, тозып бітті енді,
белі — сұрақ белгі құсап бүктелді.
"Қашан? — деді тағы бірде, — ал, қашан?
бауыздаймын бүгін болжай алмасаң —
Кәрі суайт, сұрап тұрмын соңғы рет!"
Шынымен-ақ қазам осы болды деп
қарт қиналды;
төгіле алмай мөлдіреп
сақалына бір тамшы жас қонды кеп:
"Бар жақсы адам өліп бітсе,
сол күні
шаяр, — деді, — бәрін топан толқыны;
жаһанда әзір бір-ақ жақсы адам бар,
сол құрыса — жер де өмірін тәмәмдар".
"Ол кім екен?"
Дүңк етті қарт: "ол — сен!" деп,
"Ол — сен!" — деді, — сырт айналды кемсеңдеп.
Әлгі жауыз өзі-өзіне кектеніп,
сол сәтінде буынды да кетті өліп.
Ескі әңгіме.
Ескермесең — әрі жүр,
әрі жүрші, қызыл иек кәрі жыр!
Бір жақсылық жасады сол дана қарт,
ал, жауызда обал болса — маған арт!