Поезда
- 0
- 0
Келеді ағып... жылдамдық еді қандай,
көкжиекке біз қазір соғылардай.
Терезеден айнала қарай-қарай,
талай қырды қалыппыз абайламай.
Бұл бетте «Тау» атты Жұмекен Нәжімеденов жазған табиғат туралы өлең берілген.
... Көгіс тартып тұр безеріп қыр үсті,
қоя аурудан айықпаған баладай.
Кәрі шыңдар бір-біріне суысты,
бір суық леп кезіп жүрді жағалай.
Жасыл түсті секілді нұр, арай да,
жасып қалған секілді алап, маңай бар.
Тастардан да сабыр қашқан тәрізді,
Кәрінің де ақылы жоқ абайлар.
Мойнына арқан түсіп, күш батпаған,
көнбеген жаз – кермеге, қыс – қақпаға,
бір асау әлі қашып жүрген сын-ды,
құрыққа сол күндері ұстатпаған.
Фара
Жұмекен Нәжімеденовтің «Тау» — қазақ поэзиясында табиғат пен адам болмысын терең философиялық образдар арқылы жеткізетін әсерлі шығарма. Бұл өлеңде таудың қатып қалған сыры мен оның биік бейнесі суреттеліп, табиғаттың сыртқы мықтылығы мен ішкі әлсіздігі арасындағы парадокс ашады: тау өзі биік, үлкен көрінсе де, қабақ қатып, қар‑мұзға тұншығып қалғаны оқырманға табиғаттың да адам секілді сезімге бай екендігін сезіндіреді.
Өлеңде таудың бейнесі өмірдегі биік мақсат пен адам рухының күресінің символы ретінде айқын көрінеді — тау биік болса да, оның ішінде құм тағдырының өзіндік салмағы бар дейтін ойлар терең ойға жетелейді.
Мен бұл өлеңді оқып, табиғаттың көркемдік тілі мен поэзиядағы терең ойды үйлестіре отырып жеткізуін жоғары бағаладым. Мұндай шығармалар қазақ әдебиетінің рухани байлығын көрсетеді және оқырманға табиғат пен адам арасындағы байланысты қайта ойлауға мүмкіндік береді.