"Үнсіздікті ұнату" – Ғайникамал Сәдуақасова

Табиғаттан жан едім салқын қанды,
Ұнатамын үнсіз қап, тартынғанды.
Жүректегі сезімді тұншықтырып,
Алыстатып аламын жақын жанды..

Ашықтықты мен өзім жаратпаймын,
Жая берсем кетпейді тарап қайғым.
Тіл-ақылдың өлшемі емес пе еді?
Сондықтанда барлығын сараптаймын.

Жамандамай өзгені күндеместен,
Өз-өзіммен бақытты күндер кешкем.
Өсектесін өзгелер ғайбаттасын,
Жеңе салам оларды үндеместен.

Көп сөйлеген тілінен тұтылады,
Ойланбаса өмірден ұтылады.
Үндеместен үйдей бәле шыға қоймас,
Үндемеген бар бәледен құтылады!