Тулама жүрек, қойшы енді – Қанипа Бұғыбаева

Тулама жүрек, қойшы енді,
Аңсама биік самғауды.
Май шамдай бықсып, ой сөнді,
Үмітім менің алданды.
Толмайды жырдың парағы,
Отырар жай жоқ, ой бағып.
Өмірім зулап барады,
Естелік, елеске айналып.
Серпе алмай күдік тұманын,
Бір жығылып, бір тұрам.
Шоқ, таба алмай, жыладым,
Жастықтың көшкен жұртынан.
Тағдырым салған салмаққа,
Майыспай, төздім, жақ ашпай.
Сыңсимын желмен, жан-жаққа,
Жапырағы ұшқан ағаштай.
Болжаймын, нені уайымдап,
Не берсең, құдай, бер тегін.
Қандай сыбаға дайындап,
Келесің тағы ертеңім?