Қандай сыр шерттің маған түсінбедім – Қанипа Бұғыбаева

Қандай сыр шерттің маған түсінбедім,
Таниды сұлулықтың құсын көңіл.
Күй өріп батар күннің шапағымен
Шапақпен бір мүсінді мүсіндедің.
Домбыра бір мен үшін кеудең мынау,
Кеудеңмен жан-жүректі тербедің-ау.
Арман ой қиялыңмен қашап тұрып,
Соғасың үннен мүсін зергерім-ау.
Жұлдыздай жанарымнан жанады үміт,
Саусағың жан-сезімді қағады іліп.
Дәрменсіз тұтқын болып күй кешемін,
Шертсең сен, дала күйін балаң жігіт.
Күй емес, арамызды бөледі уақыт,
Кешікті уақыт күтіп, неге бақыт?
Шапағын шашыратып күнім батса,
Енді-енді сенің таңың келеді атып.
Біткендей бойыма бір басқа шабыт,
Шабытты шамырқандым тасқа шағып.
Шапақты батқан күннің бояуымен
Кеттің-ау жас дәуренді еске салып.
Жүргенде әсемдікке шөлдеуменен,
Бір сурет көргендеймін ел көрмеген.
Өмірді үн-дыбыспен мүсіндеген
Өзіңді ұқсатамын зергерге мен.