Білмей тұрмын, жер қандай, аспан қандай – Қанипа Бұғыбаева

Білмей тұрмын, жер қандай, аспан қандай,
Жүрегімнің көзінен жас тамғандай.
Мынау жердің үстінде сен болмасаң,
Болар дүние қаңырап, бос қалғандай.
Жазылмаған жанында дастан бардай,
Бір өмірде, болмашы жасқанғандай.
Мынау жердің үстінде мен болмасам,
Болар саған дүние бос қалғандай.
Кірпігімнен тамғандай, тамшы жалған,
Күй төгілер толқысып тал шынардан.
Үмітімнің іліп ап ақ кептерін,
Айналып ұш, көгімді қаршыға арман.
Өмір гүлін аумаған тамшылардан,
Қар астыанан күн көзі-ау аршып алған
Біз қалмасақ, қалмайық дүниеде,
Дүниеде үміт пен, қалсын арман.
Ашылады алдымнан жолдар қашан,
Сыр сандығын түнге ашпай, таңдарға ашам.
Үміт жанып қалады, арман қалай,
Аспанымды айналған сен болмасаң,
Аспаныңды айналған мен болмасам...