Бақытты бола алмаспын қарызға алып – Қанипа Бұғыбаева

Бақытты бола алмаспын қарызға алып,
(Бала едім, келе жатқан қауыз жарып)
«Кем болар не жазығым бар еді» деп,
Жылағам жұлдыздарға арызданып.
Сұрамай тағдырымнан өзге асылды,
Иемін табиғатқа боз басымды.
Сәулесі шағылысып жұлдыздардың,
Кептірген сүйіп жұлдыз көз жасымды.
Өмірге неге сонша, кеш келіп ем,
Ой теңіз, естім сезім ескегімен.
Айналып аспан жүзін көшіп еді –
Ақша бұлт арасынан көш-керуен...
Дедім мен, тіл қатамын қалай, барып,
Таппадым өң бе, түс пе, сәл ойланып.
Аспаннан әртүрлі адам қол бұлғады,
Таңданып жерде тұрған мені айналып.
Алдандым, содан бері жандарға көп,
Бұрғандай алыстағы арманға бет.
Қас-қағым суретке сол қарай бердім,
Жерде емес, «аспанда да ел бар ма деп».
Қарызбын, шаңды кешкен бұл шағыма,
Гүл-шағым ғашық еткен Күн шарына.
«Жұлдыздар» көз жасымды көріп менің,
Аспанның бір жұлдызын жұмсады ма?
Қайдасың?
Елік күнім, ерке күнім,
Ұшқандай құсқа мініп өр көңілім.
Қарызбын мен өзіңе бала қиял,
Сендірген ертеңіне ертегінің...