Баспалдақ – Қанипа Бұғыбаева

Алтыда табаныма от бастым да,
Шыр еттім алғашқы ауыр соққы астында.
Тал қармап тағдырыма қарсы ұмтылдым,
Көміліп дөңбекшіген көк тасқынға.
Құлашты биікке еркін жая алмадым,
Келмеді, ілбісем де, аялдағым.
Тебініп темір үзер албырт шақта,
Қолыма күрек ұстар таяқ алдым.
О баста налысам да күйіп-жанып,
Қалмадым қасіреттің үйін бағып.
Дүлейге кеуде тостым, абзал жанды
Анамның жыр желісін жиып алып.
Жойқында салынды боп құйылмадым,
Тағдырдың таптап өттім қиын жарын.
Сый етіп алдарыңа т арттым, достар,
Жемісін алғашқы бір жиырманың.
Кешірім, кейде баяу жол аттасам,
Әзірге мүмкін, әсте, олақ басам.
Арман не, шыңға шығар сапарымда
Орнымды өз ортаңнан жоғалтпасам.
Ортақ сыр. Сендерден жоқ басқа арманым,
Өмірден жетіммін деп жасқанбадым.
Жырымның жолдарында жатыр менің,
Күреспен көтерілер
баспалдағым.