Табын-табын ой айдап

Табын-табын ой айдап,
Ойпаң қуып шаршадым,
Қиял-ғажап қуып ем,
Қиыр шарлап тамсандым.
Ойпаң жерде жүрмегім –
Ойдың ауырлығынан,
Қиян шарлап кезгенім
Мидың жауырлығынан...
Жеңіл-жеңіл, десе де,
Қиялға көп ермедім,
Өріс қуған қойшыдай
Жусанды қыр ермегім...
Кәсібі ғой мергеннің,
Тырна аңдыған тыраулап.
Ой қайырам құраулап...
Содан қырық-құрау бақ.

---