Бозторғай жыры – Сәулеш Шәтенова

Күннің алтын инелері төбеме қадалды,
Ақ торғын шаңың демімді тұншықтырды.
Сонда дағы сүйемін, даламды,
Моншақ сыйлағаның үшін мың шықтан түрлі.

Жат жерліктің мүйіз тақасы,
Төсіңді сенің таптаған шақта.
Қылбырау болды жанымның жарасы.
Түк қыла алмадым жалмауыз жатқа.

Асыңды ішіп , аяғыңды тепті,
Тілімденген жаның жаралы.
Артынып алып жатым да кетті ,
Байлығымды алып бәсі бағалы.

Қараш төбенің қарауылы едім,
Қу бұтаңның түбін бағамын.
Немен жамаймын жамауымды енді,
Кімге дәрі ұрандағаным?

Отырдым іште бір сәуле өшкендей,
Көлтаусарларға лажым болмай.
Қос бұрым жолмен бәрі көшкендей,
Жұртта қалып құлазығандай.

Таңның нұрынан өрмегімді өріп,
Күнімді сенде батырамын- дағы.
Алып кетпесе болды енді жат жерлік,
Бір уыс сенің топырағыңды.

Жырлаймын сені жеткенше дауысым,
Жүрегімде мадақ өлең тұтанды.
Бұтағына қонып сайрауым үшін,
Дін аман қылса екен бұтамды.

Жырлаймын сені көгіңде айналып,
(Жырлай білсе ғой барлық құс менше).
Қу бұтаңа мәңгі байланып,
Қанатым қурап, құлап түскенше..