Қанаттыларға қызығам – Сәулеш Шәтенова

Тақ мініп шың мен құзынан,
Қағатын кездей қанатын.
Қанаттыларға қызығам,
Жерден көтеріле алатын.

Құшақтап дауыл, желін де,
Қанаты сынға шыдайтын.
Әуелеп алып көгінде,
Құласа көктен құлайтын.

Күнәсі көп қой пенденің,
Қанатты Құдай кимаған.
Табанын қадап Жерге оның,
Қиялды ғана сыйлаған.

Өздері қолдан құраған,
Бұза алмай тап- тар шеңберін.
Өздерін санап ұлы адам,
Санайда Құдай өздерін.

Шығуға одан шарасыз,
Шеңбердің кіл құл-құтаны.
Өздері улап ауасын,
Өздері соны жұтады.

Шеңберді ғана жағалар,
Қамыты құлдың жүр қажап.
Түтін ыстаған қалалар-
Қолдан жасалған кіл тозақ.

Құрт ауруымен жөтелген,
Қоқыс патшалығы қоғамы.
Аспандап ұшып кетерме ем,
Аласалардан жоғары.

Қыран боп ұшсам төбеде,
Болса ғой сонда бәрі аң- таң.
Қанаттар өсіп келе ме?-
Сыздайды кейде жонарқам.